Vijverwater

Al jarenlang werk ik voor een relatief kleine, maar zeer trouwe kring van opdrachtgevers die mijn teksten met een rustgevende regelmaat opnemen in hun publicaties. Een kalm bestaan waarvan ik ergens in mijn achterhoofd ook wel wist dat het niet eeuwig kon duren. Want er komen rimpelingen, misschien wel golfjes in het vijverwater. Of die iets zullen overspoelen, is even afwachten. Feit is dat allerlei reorganisaties en bezuinigingsrondes bij enkele van mijn belangrijkste klanten grote gaten in mijn orderportefeuille dreigen te schieten. Al hoop ik dat de soep… enzovoort.

Maar het is wel tijd voor een heroriëntatie, voor een zoektocht naar nieuwe terreinen, onderwerpen en opdrachtgevers. Dat valt niet mee als je niet gewend bent de boer op te gaan en acquisitie – zeg maar – niet echt je ding is. Als ik mijn zorgen deel met anderen krijg ik dit heel vaak te horen: “Joh, jij moet gaan schrijven vanuit je passies. Iets met die muziek van jou bijvoorbeeld.” Dat ‘iets’ wordt vrijwel nooit nader omschreven, kennelijk vanuit een soort aanname van ‘je bent daar zo in thuis, dat moet toch een eitje zijn’.

Nogal wat mensen denken dat ik een muziekkenner ben. Ten onrechte. Muziekliefhebber… ja, dat wél. Ik weet wat ik mooi vind, en meestal ook wel waarom. Ik val anderen er soms tot vervelens toe mee lastig. Nu en dan lukt het om mijn enthousiasme over een singer-songwriter of een jong indiepop bandje aan anderen over te brengen. Veel mensen lieten me weten dat ze mijn lijstje van de tien beste platen van 2010 zijn gaan beluisteren (zie mijn Deurpost van 4 december 2010: Nee hè, weer een lijstje…). Dat streelt wel, natuurlijk.

Hoe ouder ik word, hoe vaker ik poptempels als Paradiso, De Melkweg en Doornroosje bezoek. Wat ik in mijn jonge jaren gemist heb, haal ik nu in hoog tempo in (op muziekgebied dan hè, andere dingen zijn een stuk moeilijker in te halen als je ouder wordt…). 2011 wordt mijn drukste concertjaar ooit. Want live muziek is heerlijk. Die spanning als je voor aanvang in het zaaltje staat. Het geroezemoes dat verstomt als de lichten uitgaan en schimmen in het donker op het podium naar hun instrumenten lopen. De spots die aangaan, de basgitaar die een fundamentje legt, de eerste klappen op de drums en de eerste uithaal op de elektrische gitaar. En vervolgens de zang… lekker meezingen met bekend werk.

Laatst was ik bij Josh Ritter. Zijn albums trekken meestal genoeglijk kabbelend voorbij. Maar op het podium is de Amerikaan als een kind zo blij. Zelden heb ik iemand met zo veel aanstekelijk spelplezier op een podium zien staan en zijn liedjes tot leven zien brengen. Hier kun je enkele amateuropnamen van dat concert in het Nijmeegse Doornroosje bekijken. Let op die pretogen!

Goed, ondertussen zou ik niet weten, wat ik – in schrijvende zin – met ‘die muziek van mij’ aan zou moeten, anders dan er af en toe aandacht voor te vragen in deze Deurposten. Dat doe ik met het grootste plezier, hoor. Alleen jammer dat de schoorsteen er niet van kan roken…