The Big Man

Vrijdag 2 april 1982 was geen schokkende dag in de wereldgeschiedenis. Tenminste, niet dat ik weet. Het was – getuige een krabbeltje van mijn hand op de binnenhoes – wel de dag waarop ik de lp ‘Born To Run’ van Bruce Springsteen toch maar aanschafte. Toch maar? Ja, het album was zeven jaar eerder al verschenen. Tot dan toe luisterde ik ernaar via een cassettebandje dat steeds meer ging ruisen.

Pas toen ik de plaat echt in handen had, werd me duidelijk dat Bruce ons met de foto op de hoes iets wilde zeggen. Links zag je hem met een grijns op het gelaat leunen op een indrukwekkende gestalte wiens gezicht buiten het beeld viel. Pas bij het openklappen van de dubbelhoes – de foto liep door – was te zien wie dat was: saxofonist Clarence Clemons die vanonder een statige hoed op zijn instrument blies. Het was duidelijk: Bruce mocht dan The Boss zijn maar daarachter was The Big Man, zoals Bruce hem zijn hele leven lang liefkozend zou blijven noemen, letterlijk zijn steun en toeverlaat.

En nu is Clarence Clemons dood, een beroerte werd hem fataal. Achter dat zakelijke berichtje op een Teletekstpagina gaat een drama schuil. De saxofoon van Clemons was een cruciaal element in Springsteens werk en vormde mede de ziel van de E Street Band. De laatste jaren hoorde je soms stemmen opgaan die zeiden dat de saxsolo’s van Clarence, vooral tijdens de live concerten, verplichte nummers werden. Ze zouden de meesterwerken van Bruce devalueren tot sleetse en versleten songs.

Die mensen hebben er niets van begrepen. Zijn pijnlijke gewrichten hadden misschien hun weerslag op de timing van zijn spel, maar Clarence Clemons was tot het laatste moment in staat tot grote hoogten te reiken. Zijn mooiste solo is te horen in Jungleland, een Amerikaanse stadsopera waarin invloeden van Gershwin en Bernstein doorklinken in zijn warme tenorsaxofoon. In 2009 liet hij dat nog eens horen tijdens het concert van de E Street Band in het Londense Hyde Park. Half zittend en leunend op een kruk, dat wel, maar met een ongebroken geest, bekijk en beluister het hier.

Arme Bruce. Hij eindigt Jungleland met uithalen die doen denken aan wolvengehuil. Trekt de karavaan verder?