Troebel water

In het huis waar ik geboren ben, scheidden twee schuifdeuren een voor- en een achterkamer. Ze werden maar zelden dichtgeschoven, hooguit als mijn vader in de voorkamer iets belangrijks te doen had. Zoals het optellen van de bedragen op de kassabonnen van de ETOS. Die kennen we nu als drogisterijketen maar in die tijd was het nog een Eindhovense supermarkt op coöperatieve basis, voortgekomen uit – natuurlijk – Philips.

ETOS stond voor Eendracht, Toewijding, Overleg, Samenwerking. In 1971 kocht ik er mijn allereerste lp: Bridge Over Troubled Water van Simon & Garfunkel. De kassabonnen van de ETOS waren bij elkaar opgeteld goed voor een uitkering tegen een bepaald percentage over het totaalbedrag. Een welkom extraatje in de smalle beurs van mijn ouders.

etoslogo1

De schuifdeuren verdwenen maar het onderscheid tussen vóór en achter bleef. Op ‘de grens’ stond een rookstoel met harde groengrijze kussens en een verstelbare houten rugleuning. Naast de stoel een staande asbak met een zwarte knop waarop je moest drukken om as en peuken via een dalende, draaiende schijf naar het binnenste van het apparaat te transporteren. Hemel, wat stonk het ding.

Daar stond tegenover dat mijn vader mij als jochie van 9, 10 jaar vanuit die stoel altijd geruststelde als ik weer eens verhalen had gehoord over de Tweede Wereldoorlog. Dat één rare man uit het grote land naast het onze een heleboel ellende had veroorzaakt. Dat die met een leger niet alleen Nederland was binnengevallen, maar ook heel veel andere landen. Overal speelde hij de baas. Iedereen moest doen wat hij zei, anders werd je doodgeschoten. Heel veel Joden waren uit hun huizen gehaald en later vermoord. Wel 6 miljoen. Alleen maar omdat ze Jood waren.

Later zag ik beelden van die man op de televisie. Een krijsend wezen met een vreemd snorretje en een verwilderde blik in de ogen die onafzienbare mensenmassa’s toesprak en in een soort machinale vervoering bracht. “Maar zoiets kan nooit meer gebeuren, hoor”, zei mijn vader dan. “De Canadezen hebben ons bevrijd, die rotzak is dood en er zijn ook nog eens heel veel Amerikaanse soldaten in Duitsland gaan wonen”, met een verwijzing naar de legerbases die er waren ingericht. “Die zorgen ervoor dat de Duitsers nooit meer zoiets kunnen doen.”

Wat zou mijn vader zeggen over het huidige wereldtoneel? Hoe zou hij reageren op het nieuws dat veel mensen nu juist een bedreiging zien in de aankomende leider van het enorme land dat onze vrijheid altijd garandeerde, in een president die ons altijd beschermde? Zou hij zijn ogen kunnen geloven als hij zag dat de Amerikanen nu zélf een rare man hebben gekozen zoals de Duitsers dat deden in 1933? En dat veel mensen anno 2016 uitgerekend in de bondskanselier van Duitsland het geweten van de vrije wereld zien?

Valt het wel mee? Zal de boze witte man zeggen dat die muur tussen Mexico en zijn land figuurlijk bedoeld was? Erkent hij straks dat de aarde wel degelijk opwarmt en voert hij het klimaatverdrag gewoon uit? Gaat hij zich straks toch nog waardig en presidentieel gedragen? Niets wijst daarop. Na zijn verkiezing stak de brallerige retoriek al na een paar dagen de kop weer op. De parallellen met 1933, en wat daarna volgde, zijn er. Niemand in Europa geloofde dat de gekozen leider van Duitsland zijn denkbeelden in praktijk kon brengen. De hele beweging waar de komende president van de Verenigde Staten voor staat, wint in steeds meer landen terrein. Opnieuw worden hele bevolkingsgroepen in verdomhoekjes gezet en infecteren politici hun landgenoten met vijandbeelden die voor het grootste deel op angst gebaseerd zijn, niet op feiten.

Een buitengewoon naar voorgevoel draait rondjes in mijn hoofd sinds eleven-nine. De schaal van vernietiging die het tijdperk 1939-1945 liet zien, zullen we niet beleven. Maar verder? Nee, het valt helemáál niet mee. Ik hoop dat ik straks hard wordt uitgelachen omdat ik het bij het verkeerde eind had. Maar het zal me niet verbazen als het veel erger wordt dan we nu denken.

Eendracht, toewijding, overleg en samenwerking… In een wereld die zichzelf steeds verder opdeelt in nationalisme, haat en het eigen gelijk zijn de bonnetjes niet meer geldig. Bridge Over Troubled Water, díe kan ik nog draaien. Laat ik dat maar doen, ook.

20161202_132059

 

Zeven heuvelen, duizend gedachten

Montessorischool, Heijendaalseweg. Klaslokaal = kleedlokaal. Och ja, kleine stoeltjes, ha, ha. 15 kilometer, waar begin ik aan? Fijn dat het droog is mensen. Maar toch, die wind. Hoe ga jij? Twee laagjes? Lang of kort? Ik kort. Alvast even kijken naar de snelle jongens? Startschot. Komen ze. Oegandezen. Kenianen. Oeh, kouder dan ik dacht. Weer even terug naar school.

20161120_124211

Toch maar de legging aan dan? Wat? Dextro? Glucose tabs? Daar denk ik nou nooit aan. Zou ik honger krijgen? Brood of banaan? Water drinken! Hoezo, helpt nu niet meer? Toch maar doen. Op de foto. Lachen! Wéér een keer pissen. Houdt het dan nooit op? Pleisters over de tepels, toch maar wel… zweet, wind erop, je weet maar nooit.

Welk startvak heb jij? Rood? Roze? Ja, ik ook. Hoe laat gaat het open? Duurt nog even. Toch maar vast heen, dan? Vuilniszak met gaten? Heb ik niet. Oude jas wel. Maakt niet uit, moet toch weg, laat ik achter. Daar gaat bruin. Hé, hek staat open. Sneaken we erin? Maar we hebben roze. Oh, daar komt rood al. Gaan wij ook maar. Check? Let’s go!

Garmin indrukken en los. Anke, Marijke, ik. En nog 30.000 anderen. Gaat prima zo. Oh, je wil naar rechts, familie staat daar? Yep, ga maar voorlangs. High fiven met jochie langs de kant, vindt ie leuk. Hé, Café Groenewoud. Zou Jeroen er nog werken? Koud is het niet. Beetje vals plat, wist ik toch. Rotonde. Restaurant Sionshof. Oh nee, is een Japanner nu. Die Nijmeegsebaan wordt elk jaar langer. Waar blijft die Derde Baan, verdomme? Mooi, de waterpost. Altijd AA Drink als eerste. Moet ik niet. Water wel. Hardlopend drinken, toch geen succes. Hoezo moet ik opzij? Was dan eerder gestart, mafkees.

Zevenheuvelenweg. Makkie. Net als vorig jaar. Smile for the camera. Beep beep beep. Een gek langs de kant. ‘Je moet hier in de zomer kamperen!’ Djeezz, ff met iets anders bezig, man. Meerwijkselaan. Hè, alweer water? Postweg! Nee hè? Het Moeilijkste Stuk! Ambulance moet er langs. Naar rechts. Naar rè-hechts!!! Gelukkig: Erica, het hotel! Oude Kleefsebaan. Zal ik eens op de middenberm gaan lopen? Kwakkenbergweg, wéér Erica, nu het zwembad. Kanjers zijn we.

143449_9klinks1_zh16_dsc_0108

Mènnnn, hoe lang nog? Maar ik ga het halen, ik gá het halen! Gelderselaan… Hoezo ‘30 is hard genoeg’? En door. Ja, dáág. De benen. Op slot gaan ze. Kan niet. Mag niet. Yes, Groesbeekseweg! Doorbijten. De kazerne. Geen soldaat meer te bekennen. Sprintje? Sprintje!!! Waar is dat finishdoek? Dat verdomde KL*TEFINISHDOEK!!! Non de dju! 4, 3, 2 en nog 1 meter. De mat. Denk aan de Garmin! Wàt? Dat. Kan. Niet. Langzamer? Dan vorig jaar? Shitter de shit. Storm, ok. Een jaar ouder, tuurlijk. Paar kilo’s zwaarder, dat ook. Maar toch. Lul.

Wat zeg je? Ging lekker, super ja. Doel bereikt: binnen anderhalf uur. En jij? Nee! Echt??!? Hoe kán dat? Wat knap, zeg. Rekken en strekken? Laat maar. Te moe. Dan maar spierpijn.