Bullshit

Vooruit. Ik doe het nog eens, dacht ik. Ik zal me weer eens laten toespreken door iemand die denkt te weten hoe ik meer opdrachtgevers kan aanboren en meer omzet kan genereren. De aanmelding voor het webinar was nog niet weg of er kwam een autoreply binnen met het linkje dat ik de volgende dag om precies 12.00 uur zou moeten aanklikken. Ik kende de spreekster vaag van een durf-te-vragensessie, toen dat fenomeen nog volop in opkomst was. De deeleconomie diende zich aan. We gingen elkaar helpen. Met kennis, inzicht en materie, ja dat ook. En natúúrlijk via social media. De mevrouw had er een boek over geschreven in een tijd waarin de term fake news nog niet bestond en we nog dachten dat Twitter en Facebook de mensheid zouden redden. En ze had recht van spreken. Was ze immers niet bij de eerste 500 LinkedIn’ers van Nederland? Nou dan!

De mevrouw had zich zo’n kleine tien jaar later ontwikkeld tot, ja, tot wat? Want hoe noemen ze zich wel niet? Zelfstandig professional, jazeker. Maar ook: happy camper, barefoot bohemian of – in haar geval – vrijheidsondernemer. Toe maar. Slechts 4 maanden per jaar werkt ze keihard, om de rest van het jaar weliswaar niet te lanterfanten maar wel lekker ontspannen te investeren in zichzelf, een IJslands paard te berijden of marketingexperts around the globe te ontmoeten tijdens congressen of TED-talks. Ja, dat klinkt nu allemaal wel heel mooi, maar neem van haar aan… het was een leerproces hoor. Poeh!!! Haar man was er bijna onderdoor gegaan met die ambities van haar. Altijd maar door hè? Stom. Krijg je een keer op je bord. Er ging – wilde ze dus maar zeggen – een stevige les aan vooraf. Het vroeg om bewustwording. Bij jezelf komen. En nagaan: waar word ik nou echt blij van? En om het vinden van dat punt waarop je de wereld brutaalweg laat weten: schijt! Ik doe het op mijn manier, al verklaart iedereen me voor gek.

Dit soort rare vogels fladdert heel graag rond in het land der zzp’ers. Ze prikkelen, ze teasen. Ben ik niet mooi? Heb ik geen prachtige kleuren? Vang me dan! Oeps, dat was bijna maar je moet er wel wat voor doen. Kom, uit je comfort zone. Want anders gebeurt er niets, dat weet jij ook. Of blijf je liever hangen in uurtje-factuurtje en blijf je een slaaf van jezelf? Focus liever! Kies je strategie. Ga voor een écht verdienmodel (trouwens, in dit boek heb ik er 50 op een rij gezet, kost nu maar 16 euro en – niet om mezelf op de borst te kloppen hoor, of eigenlijk wel haha, maar dus echt een must). Creëer waarde! Stoot af! Besteed uit! Ga voor het avontuur. Met toppen maar onvermijdelijk ook met dalen. Wees niet bang voor die negen mislukkingen. Vecht! Because fear is your biggest enemy. En dus… nummer tien, dat wordt ‘m, baby! En dan… dan kun je echt van jezelf gaan houden.

En dan nu… (tromgeroffel)… wil je weten hoe we dit allemaal voor elkaar gaan krijgen? Ga met mij mee op mijn cruise. Op de boot vertel ik er alles over. Compleet met roadmap to freedom. Oh, en tel effe drieduuzendzeshonderddertig euro neer. Special price for you my friend.

De bullshit. Echt, de búllshit!

2 gedachten over “Bullshit”

  1. Ik blijf me na al die jaren ontzettend in je verbazen…nee..dat meen ik oprecht ! Ik zou willen dat ik die gave had. Je verdient ‘n standbeeld, op z’n minst in De Steeg naast Carmiggelt..Je schudt ‘t er zomaar uit hè ? (lijkt ‘t)

  2. Mooi beschreven Jan, heel herkenbaar ook dat fragment over die vrouw maar doorgaat en haar man die daar bijna aan onderdoor gaat…
    Enfin lekker blijven schrijven; wellicht komt er nog eens iemend anders dit tegen dan Jos en wordt je “gescout”…

    Groeten van Ivo

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>