Albumlijst 2011

2011 was het jaar van de bandjes. Ze kwamen met aanstekelijke liedjes, eenvoudig en gelaagd tegelijk, die je direct kunt meezingen. Met heerlijke arrangementen en koortjes. Maar ook de solisten lieten zich niet onbetuigd en er was zelfs nog een posthume Amy Winehouse die op de valreep brutaalweg mijn Top 10 kwam binnenfietsen. Het enige criterium dat ik toepas bij het samenstellen van zo’n lijst: wat vond ik het fijnst om naar te luisteren, waar greep ik dus het vaakst naar?

1 Suck It And See – Arctic Monkeys

De band van voorman Alex Turner is met dit album definitief volwassen geworden. De soms wat vermoeiende springerigheid uit de beginjaren heeft plaats gemaakt voor bedachtzamere prachtige popsongs waarin passie en bevlogenheid desondanks overeind blijven. (prijsnummer: Suck It And See).

2 What Did You Expect From The Vaccines? – The Vaccines

Debuutalbum van onbevangen Londense indierockband die grossiert in aanstekelijke Britpop. Vanaf het eerste nummer direct mee te zingen. Dikke pret en recht door zee. (Prijsnummer: Norgaard)

3 The Rip Tide – Beirut

Melancholie en weemoed zijn de belangrijkste ingrediënten van dit opvallende Amerikaanse gezelschap waarin koperen toeters en de wat nasale stem van Zach Condon het geluid bepalen. Folkachtige muziek met invloeden uit Oost-Europa. (Prijsnummer: The Rip Tide).

4 Father, Son, Holy Ghost – Girls

Eclectisch album van een duo uit San Francisco dat schaamteloos jat uit het rijke pop- en rockarchief. Maar breng het maar eens samen. We horen Deep Purple voorbijkomen, Pink Floyd, maar ook Elliot Smith. Een weelderige instrumentatie doet de rest. Móóói! (Prijsnummer: Vomit, dat outtro, volume op 10! )

5 Let England Shake – PJ Harvey

Polly Jean Harvey was tot nu toe, zo moet ik bekennen, een blinde vlek voor me. Met dit album greep ze me bij de kladden. Meedogenloos houdt ze de Britse natie tegen het licht. Prachtige soundscapes begeleiden het demasqué van de mythe ‘Brittannia rules the waves’. (Prijsnummer: The Glorious Land)

6 Ashes & Fire – Ryan Adams

Eigenzinnige liedjessmid, die in vroeger tijden met het ene na het andere album kwam, stond al even droog. Hij maakte dit jaar een mooie rentree met ambachtelijke, pakkende songs. (Prijsnummer: Come Home)

7 Philharmonics – Agnes Obel

Deense zangeres en pianiste, maar wonend in Berlijn, maakt indruk met stemmig, verstild album. Haar muziek bleek geknipt te zijn voor de moeilijke akoestiek van de Nijmeegse St. Stevenskerk waar ze, samen met haar celliste Anne Ostsee, in de zomer een memorabel optreden verzorgde. (Prijsnummer: Riverside)

8 Hysterical – Clap Your Hands Say Yeah

Prettig gestoorde band (zanger Alec Ounsworth klinkt soms als een reïncarnatie van Tiny Tim ‘on ritalin’) weet de spanningsboog net niet helemaal vast te houden tot het einde, maar de eerste helft van het album biedt meer dan genoeg compensatie. Ook hier een hoog meezinggehalte. (Prijsnummer: Same Mistake)

9 The Whole Love – Wilco

Wilco wist me voor het eerst sinds Summer Teeth (1999) weer écht te pakken met intelligente, warme americanarock. Zelden opende een plaat gedurfder (met een lang, ‘moeilijk ’ nummer, Art of Almost) maar wie volhoudt wordt beloond. Het concert van Wilco in Tilburg (14 november) naderde overigens het punt van perfectie. (Prijsnummer: Dawned On Me)

10 Lioness: Hidden Treasures – Amy Winehouse

Puristen zullen vinden dat het album hier niet thuis hoort (als samenraapsel van demo- en restopnamen die in de studio werden voorzien van beats en instrumentatie, daar was Amy dus niet meer bij…). Kan me niet schelen. Die stem… kippenvel. Het blad Uncut slaat de spijker op de kop: ‘It sounds like a great new record by someone who is spectacularly alive. But it isn’t. And that’s what breaks your heart’. (Prijsnummer: Between The Cheats)

Alle prijsnummers staan ook in dit Spotify-lijstje.

Net niet in mijn lijstje, maar ook heel mooi (en stomtoevallig allen Nederlandstalig):

* tot ziens, Justine Keller – Spinvis * Omdat ik dat wil – Roosbeef * Scherp de zeis – De Dijk

Buiten mededinging (vorig jaar al verschenen maar pas dit jaar ontdekt, typisch zo’n plaat die je eigenlijk heel graag in je lijstje had willen opnemen):

* Wildwood – Chatham County Line

Concert Top 10:

1 Wilco (013, Tilburg, 14 november) 2 Arcade Fire (Heineken Music Hall, Amsterdam, 29 augustus) 3 Morrissey (Muziekgebouw Frits Philips, Eindhoven, 5 augustus) 4 Agnes Obel (St. Stevenskerk, Nijmegen, 17 juli) 5 Chatham County Line (Paradiso, Amsterdam, 1 november) 6 Ben Folds (Paradiso, Amsterdam, 7 maart) 7 Josh Ritter (Doornroosje, Nijmegen, 8 april) 8 Eels (Muziekgebouw Frits Philips, Eindhoven, 21 juni) 9 Richard Thompson (Paradiso, Amsterdam, 8 februari) 10 Deep Purple (GelreDome, Arnhem, 2 december)